کتاب «در انتظار گودو» نوشتهی ساموئل بکت، از مهمترین نمایشنامههای قرن بیستم و نخستین اثر حرفهای بکت است که در سال 1953 در سالن «دو بابیلون» روی صحنه رفت و به یکی از پایههای تئاتر مدرن تبدیل شد.
داستان دربارهی دو مرد به نامهای ولادیمیر و استراگون است که کنار درختی در جادهای متروک، در انتظار شخص یا چیزی به نام گودو نشستهاند. گفتوگوهای آنها ترکیبی از طنز، شعر، رویاپردازی و احساس بیمعنایی زندگی است و تلاش انسان برای یافتن معنا را بازتاب میدهد.
نثر مینیمال و سبک خاص بکت، بازتابدهندهی اندیشههای اگزیستانسیالیستی پس از جنگ جهانی دوم است و «در انتظار گودو» را به یکی از ماندگارترین و تمثیلیترین آثار ادبی معاصر تبدیل کرده است.
