من سفرم پاره‌ نامه‌ هایی از عباس کیارستمی

پنجاه ساله که می شود به این نتیجه می رسد که عشق تباهی است و در آخرین نامه اش به پروین آرامش را از دوست داشتن و دوست داشته شدن مهم تر می داند. عباس و پروین آخرین نامه را٬ که دوستی را جایگزین عشق کرده بودند٬ می شناختم و از وقتی خودم آدمیزاد شدم یکی آقای عزیز بود و آن یکی دوست گرامی٬ پراگی هم که خودم دیدم شباهتی به پراگ رمزآلود کافکا و کوندرا و کیارستمی نداشت و پر از توریست بود. پس پراگ را با همان ساعت کوکی عظیم تصور می کنم که چهار هزار نفر به کوک پشتش آویزان می شوند تا یک ذره بگردد و پروین را همان زنی می بینم که عباس نامه های پست نشده را برایش نوشته.